خیلی کتاب نمی خونم ولی اینو اطمینان دارم که میانگین ساعات مطالعه من از عدد کوچیکی که برا کشورمون میگن چند صدمی باید بیشتر باشه. مدتی هست که متوجه یک نوع سبک و سیاق فکری تو خودم شدم که هنوز توجیه مسلم و قابل قبولی لا اقل برای خودم پیدا نکردم.
نمیدونم شما هم اینجور هستید یا نه ولی من وقتی کتابی میخونم، تقریبا در تمام اوقات نمیتونم تمومش کنم. خیلی ربطی به حجم کتاب یا سبک و سیاق ادبی و یا موضوع نداره. حتی خیلی مواقع شده تا سه چهار صفحه مونده به آخرش پیش رفتن ولی دیگه ادامه ندادم.
خیلی با خودم فکر کردم که چرا اینجور شده با خصوصیات اخلاقی که تو خودم سراغ داشتم مساله رو بررسی کردم...
گفتم شاید به خاطر کمی تنبلیم باشه که خیلی حوصله نمیکنم که تا آخر بخونم، بعد با خودم گفتم پس چرا اوقاتی شده که تا چند صفحه مونده به آخر رفتم ولی تموم نکردم در صورتی که کمتر از نیم ساعت وقت میخواست.
یا اینکه شاید چون کتابهایی که خوندم اکثرا از آثار معروف یا برجسته بودند شروع به خوندنشون کردم تا به دوستان هم بگم من فلان کتاب معروف از فلان نویسنده رو خوندم. بعد چون علاقه ای به موضوع و محتوا نداشتم دلم رو زده. کمی که بیشتر به قبل نگاه کردم دیدم اصولا کتاب هایی که خوندم اینقدر هم معروف نبوده و من هم تا حالا از خوندن کتاب خاصی پیش کسی خود نمایی نکردم و اصلا این خود نمایی تو من وجود نداره.
تو همین تفکرات وقتی بیشتر به لایه های فکری و شخصیتی خودم توجه کردم فکر های گاهی زننده و گاهی غرور آمیز هم برای توجیه این اتفاق به ذهنم رسید. مثلا گفتم شاید به خاطر غرور وخود شیفتگی زیادی من باشه که وقتی میبینم نویسنده خیلی تو کار خودش توانا نبوده یا مطلبی که در موردش نوشته از دید من سطحی بوده ، بعد از کمی عمیق شدن تو کتاب ، نا خود آگاهم به من گفته که این در سطح تو نیست و لزومی نداره که تمومش کنی.و من نیمه کاره متن رو رها کردم. البته این از نظر من اصلا نمیتونه بد باشه وقتی که کسی احساس کرد چیزی که میخونه جز وقت تلف کردن نیست ضرورتی نیست برای ادامه دادن. باز تلنگری به من زده شد که پس حس کنجکاوی کجا رفته، خیلی نویسنده ها همه توانشون رو میذارن تا تو چند صفحه آخر نتیجه گیری کنن و خیلی کتابها اساسا بدون قسمت آخر بی معنی و مبهم هستند. همین کنجکاوی باید من رو مجاب میکرد تا کتاب رو تا آخر بخونم. و بعد این توجیه هم خیلی منطقی به نظرم نیومد.
نتیجه جالب و برداشت پر مایه تری ذهنم رو مشغول کرد. به این نتیجه رسیدم که کسانی که چیزی میخونند یا گوش میدهند یا میبینند و ... میتونن دو دسته کلی باشند.
همه افراد برای خودشون طرز فکر، دیدگاه و ایدئولوژی در زمینه های مختلف دارند ولی به نظر من دو نوع طرز برخورد با چیزی که میخونند، میشنوند و یا میبینند دارند:
1 . بعضی ها در برخورد با چیز جدید همه دیدگاه و طرز فکرشون رو راجه به اون موضوع موقتا کنار میذارن و بدون اینکه دیدگاه قبلی آزارشون بده میخونند، میشنوند و میبینند بعد اگر چیز جالب و جذابی بود باهاش کنار میان و قبولش میکنند و اگر نبود بی هیچ برداشتی فراموشش میکنند. این افراد ترسی از عدم تناسب برداشت جدید و طرز فکر قبلی ندارند و اگر دیدگاه جدید به نظرشون جذاب تر و قابل قبولتر بود قبلی فراموش میشه و جدیده میشه الگو. مثل کسی که خونه ای میسازه و هر وقت که فکر میکنه نقشه و طرح جدید بهتر و جذاب تره هرچی که ساخته یا قسمت اعظمش رو خراب میکنه و با نقشه جدید دوباره میسازه و همینطور ادامه داره...
2. کسانی هم هستند که در برخورد با موضوع جدید دیدگاه قبلیشون مثل سر مشق جلو روشون هست و اگر به دیدگاهشون خیلی تناسب نداشت ادامه نمیدهند. این افراد معمولا از دیدگاههای خیلی متفاوت استقبال نیمکنه و فقط شاید دیدگاه قبلیش رو مسیرهای متفاوتی پیشرفت کنه. مثل کسی که خونه ای میسازه و با دیدن نقشه جدید تغییر زیادی به ساختار خونه نمیده و بیشتر از نقشه و طرح هایی که فکر میکنه متناسب با نقشه اولیه است استقبال میکنه و ساخت خونه رو ادامه میده.
افراد دسته اول این فرصت رو دارن و که طرز فکر های متفاوتی رو تجربه کنند ولی خیلی نمیتونند عمیق شن. دسته دوم افرادی که به طرز فکر اولیشون پایبند هستند و میتونن بیشتر عمیق شن. البته اگر هم طرز فکر خیلی درست نباشه فرصت برگشت تقریبا ندارند.
نمیشه گفت کدوم شخصیت درست هست و حتی نمیشه گفت کدوم بهتره. شما جزو کدوم دسته هستید؟؟؟
پستها
